για μια κριτική και ριζοσπαστική ψυχολογία

Στις 26 και 27 Μαΐου ο Ομίλος Μελέτης Ιστορίας της Κοινωνίας(ΟΜΙΚ) διοργανώνει στην αίθουσα Καράγιωργα 1 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Διημερίδα με θέμα: «Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διερευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας». Ώρα έναρξης 10 το πρωί.

Την παρούσα περίοδο εφαρμόζονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις και την τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ) πολιτικές βίαιης αποδιάρθρωσης των εργατικών κεκτημένων για εκατοντάδες χιλιάδες νέους/ες εργαζόμενους/ες στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα και εξώθησης στην ανεργία περίπου του 30% της κοινωνίας. Παράλληλα όμως και προς απάντηση των παραπάνω εξελίξεων, κομμάτια της πολυσυζητημένης «κατακερματισμένης εργατικής τάξης» επανεμφανίζονται στο προσκήνιο διεκδικώντας, με συλλογικούς απεργιακούς και εργατικούς αγώνες, πολιτικά και συνδικαλιστικά αιτήματα.
Η σύνδεση του «παρόντος» με το «νήμα του παρελθόντος» μπορεί να λειτουργήσει προωθητικά, όπως πάντα, καθώς εμπλουτίζει τον προβληματισμό και την έμπνευση στην προσπάθεια επίλυσης ποικίλων ερωτημάτων και ζητημάτων που επανέρχονται σήμερα στην πρώτη γραμμή. Γι’ αυτό το λόγο ο ΟΜΙΚ θεωρεί καθήκον του να συμβάλει στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτικό διάλογο με το δικό του τρόπο. Συγκεκριμένα να προσφέρει ένα κοινό βήμα που θα ενισχύει την όσμωση και την ανατροφοδότηση μεταξύ κοινωνικών επιστημών και κοινωνίας. Δηλαδή να φέρει σε επαφή, από τη μία τα σημερινά εργατικά κινήματα με τη σύγχρονη ιστορία, τη μεθοδολογία και τις αναζητήσεις της και από την άλλη τους κοινωνικούς επιστήμονες με τα δρώντα υποκείμενα και τους δικούς τους προβληματισμούς και τρόπους θέασης των πραγμάτων.

Μετά από μία μεγάλη περίοδο υποχώρησης της μαχητικής συλλογικής διεκδίκησης του εργατικού κινήματος και άμβλυνσης της αίσθησης της ταξικής συνείδησης στα εργατικά στρώματα και παράλληλα μια διαδικασία αναθεώρησης πλευρών των μαρξιστικών προσεγγίσεων στις κοινωνικές επιστήμες, πολλοί προεξόφλησαν το «Τέλος της Ιστορίας» και θεώρησαν παρωχημένες τις «μεγάλες αφηγήσεις». Σήμερα λοιπόν είναι εύλογο το ερώτημα εάν μπορούμε και μέχρι ποιό σημείο να συζητάμε με λιγότερο ή περισσότερο παραδοσιακούς ή νέους μαρξιστικούς όρους. Συνεπώς, η διερεύνηση μαρξιστικών οπτικών της εποχής μας μπορεί να αποτελέσει ένα ευρύτερο ζήτημα που διαπλέκεται οργανικά με την ιστοριογραφία της εργασίας και του εργατικού κινήματος, αλλά και τις αναζητήσεις της παλαιότερης και νέας γενιάς συνδικαλιστών.

Η Διημερίδα λοιπόν του ΟΜΙΚ με θέμα: «Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διερευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας» έχει ως στόχο, από τη μία την εμπλοκή κοινωνικών επιστημόνων και συνδικαλιστών εργατών σε μια διαδικασία διαλόγου και προσέγγισης μαρτυριών και ερμηνειών, αλλά από την άλλη υπέρβασης του διαχωρισμού τους, μια διαδικασία σύνθεσης της ιστορίας με την εμπειρία, του παρελθόντος με το παρόν.

Η Διημερίδα έχει δύο άξονες: ο πρώτος θα κινείται γύρω από ιστοριογραφικές προσεγγίσεις και καταλαμβάνει τις ανακοινώσεις της πρώτης ημέρας, του Σαββάτου 26/5. Ο δεύτερος βασίζεται σε μαρτυρίες συνδικαλιστών με ενεργό ρόλο στο εργατικό κίνημα κατά το παρελθόν αλλά και το παρόν οι οποίοι παρουσιάζουν την εμπειρία τους την δεύτερη ημέρα την Κυριακή 27/5.

Σάββατο 26 Μαΐου
1η συνεδρία: 10:00-12:00
• Άκης Παλαιολόγος, υπ.διδάκτορας Παν. Ιωαννίνων, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία: από τον Engels στον Hobsbawm. Σχέσεις, συνδετικά σημεία και τροφοδοτήσεις μεταξύ του πρώιμου έργου του F. Engels και των κυριότερων Βρετανών μαρξιστών ιστορικών»
• Βασίλης Μηνακάκης, ερευνητής-συγγραφέας για εργατικά ζητήματα, «Καπιταλιστικοί μετασχηματισμοί και συνδικαλιστική δράση»
• Γιώργος Γάσιας, ιστορικός, «Αγροτική μεταρρύθμιση και νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός»
12:00-12:15: Διάλειμμα
2η συνεδρία: 12:15-14:30
• Κώστας Γαλανόπουλος, υπ. διδάκτορας του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Πάντειο Πανεπιστήμιο, «“Τυφέκιον άνευ φυσεκίου”: επαναστατικός συνδικαλισμός και μαρξισμός στο πρώιμο σοσιαλιστικό κίνημα του ελλαδικού χώρου»
• Σταμάτης Λιαδάκης, υπ. διδάκτορας Πάντειο Πανεπιστήμιο, «Οι διασπάσεις στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα την περίοδο του Μεσοπολέμου: γεγονότα και συμπεριφορές στον Πειραιά»
• Μανόλης Αρκολάκης, διδάσκων ΕΑΠ, «Οι εργασιακές σχέσεις στο χώρο του κινηματογραφικού θεάματος κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου»
• Κώστας Παλούκης, υπ. διδάκτορας Παν. Ρεθύμνου, «Το ιστοριογραφικό έργο του Δ. Λιβιεράτου για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου»
14:30-16:00: Μεσημεριανό διάλειμμα
3η συνεδρία: 16:00-19:00
• Κωστής Καρπόζηλος, διδάσκων Παν. Πελοποννήσου, «“Ενότητα και Οργάνωση”: η ελληνική εκδοχή του μεταπολεμικού New Deal»
• Χρήστος Μάης, υποψ. διδάκτορας Universiteit Leiden, «“Η Εργατική σχολιάζει…”: Αναζητώντας τον κόσμο της εργασίας μέσα από το πρίσμα της “Συνεπούς Αριστεράς” (1977-1980)»
• Όλγα Καρυώτη, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου πολιτικής επιστήμης-ΕΚΠΑ, «Εργατικός συνδικαλισμός: κίνημα-οργάνωση-ιδεολογία»
19:00-19:15: Διάλειμμα
4η συνεδρία: 19:15-20:45
• Μαρία Μαυροειδή, ιστορικός-υπεύθυνη ιστορικού αρχείου ΔΕΗ, «Εργασία και εξειδίκευση στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (1950-1970)»
• Δημήτρης Κατσορίδας, ερευνητής ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, «Το απεργιακό κίνημα στην Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα»

Κυριακή 27 Μαΐου.
Παρεμβάσεις συνδικαλιστών.
1η συνεδρία: 10:00-12:00
• Μπάμπης Δρακόπουλος, Οικοδόμος
• Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος, Έτοιμα ενδύματα
• Γιάννης Φελέκης, Λιθογράφος-Ναυτεργάτης
12:00-12:15: Διάλειμμα
2η συνεδρία: 12:15-14:15
• Μανώλης Λαγογιάννης, πρώην πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης
• Γιάννης Σερίφης, ΗΛΠΑΠ-AEG
• Νίκος Δινόπουλος, ΔΕΗ
12:15-16:00: Μεσημεριανό διάλειμμα
3η συνεδρία: 16:00-18:00
• Σταμάτης Πελάης, πρόεδρος Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας
• Όλγα Κοσμοπούλου, ΕΙΝΑΠ (Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας)
• Βλασία Δημητρακοπούλου, γραμματέας ΠΕΚΟΠ (Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού)
18:00-18:15: Διάλειμμα
4η συνεδρία: 18:15-20:00
• Κώστας Σκηνιώτης, πρώην εργαζόμενος στην κλωστοϋφαντουργία ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ
• Ντίνος Παλαιστίδης, Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής
• Νάσος Παυλάκης, έφορος δ.σ Σωματείου Εργαζομένων Ελληνικής Χαλυβουργίας

Σάββατο 26 & Κυριακή 27 Μαΐου 2012,
Πάντειο Πανεπιστήμιο,
Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα 1.
Ωρα: 10:00

Σωματείο Εργαζομένων σε φορείς Ψυχικά Ασθενών
και Ευάλωτων Κοινωνικά Ομάδων
(Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο)

Διεύθυνση: Ζωοδ. Πηγής 113Β, τηλ. 6977177173, 6978697033
email: psi_somatio

Αθήνα, 19 Απριλίου 2012

Καταγγελία για τη σκανδαλώδη απόλυση

του Αχιλλέα Βασιλικόπουλου

Λίγες μέρες πριν το Πάσχα, 10 Απριλίου 2012 ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος, υπεύθυνος του Ξενώνα «ΘΕΤΙΣ»[1], μετά από 14 χρόνια υπηρεσίας του στον ίδιο Ξενώνα, απολύθηκε από τη Διοίκηση της Εταιρείας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας (ΕΠΑΨΥ), η οποία είχε αναλάβει τον παραπάνω Ξενώνα -και δύο ακόμα- όταν η ΕΨΥΠΕ αποφάσισε να μην έχει πια την ευθύνη τους. Ο λόγος της απόλυσης ήταν ότι δεν ταιριάζει η χημεία ανάμεσα στον Αχιλλέα Βασιλικόπουλο και τη Διοίκηση της ΕΠΑΨΥ, παρότι η εν λόγω Διοίκηση αναγνώρισε ότι ο συνάδελφος εκτελούσε τα καθήκοντά του με σεβασμό και συνέπεια.

Η αναγνώριση των ποιοτικών και υψηλού επιπέδου υπηρεσιών του συναδέλφου από όλους τους συνεργάτες του Αχιλλέα Βασιλικόπουλου όλα αυτά τα χρόνια αλλά και η αποδοχή του από τους ενοίκους του Ξενώνα δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τη σημαντική του προσφορά στην ψυχική υγεία και την επίτευξη των πραγματικών σκοπών της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Τα 14 χρόνια της παραμονής του στον ίδιο χώρο, παρόλα τα προβλήματα, είναι η απόδειξη της προσήλωσης του σ’ αυτή τη δουλειά. Η συμμετοχή του σε κάθε δράση για τη διεκδίκηση της συνέχισης της ποιοτικής λειτουργίας των δομών είναι αξιοσημείωτη επίσης.

Τον τελευταίο καιρό, μάλιστα, ήρθε σε ρήξη με τη διοίκηση της ΕΠΑΨΥ, όταν διαφώνησε ανοιχτά στην πρόταση που έγινε στους υπευθύνους όλων των δομών της ΕΠΑΨΥ να παρακρατηθεί μέρος των επιδομάτων και συντάξεων των εξυπηρετούμενων για να καλυφθεί μέρος των λειτουργικών δαπανών. Ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος διαφώνησε αφενός γιατί αυτό θα υποβάθμιζε την ποιότητα ζωής των ενοίκων των δομών -θα πρέπει να σημειωθεί ότι, εξαιτίας της πολυετούς υποχρηματοδότησης, οι ένοικοι καλύπτουν με τα επιδόματα και τις συντάξεις τις ατομικές τους ανάγκες- και αφετέρου γιατί η παρακράτηση ήταν παράνομη! Δυστυχώς, πλέον όπως και με μια σειρά άλλων μέτρων, το παράνομο και το ανήθικο έγινε νόμος του κράτους. Όταν, λοιπόν, η διοίκηση θα μπορούσε νόμιμα να παίρνει από τις συντάξεις των ασθενών τότε επέλεξε να απολύσει και τον Αχιλλέα Βασιλικόπουλο, έχοντας καλυμμένα τα νώτα της.

Ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος δε δίσταζε να εκφράσει τη γνώμη του μέσα στην ΕΠΑΨΥ, όπου δεν ευνοείται κάτι τέτοιο, αλλά αντίθετα η φιλοσοφία της Εταιρίας είναι να υπακούουν όλοι στις επιταγές και τις αποφάσεις της διοίκησης ακόμα κι αν αυτή δεν υπηρετεί τους ασθενείς, ακόμα και αν αυτή δεν λειτουργεί μέσα στο πλαίσιο που η ψυχιατρική μεταρρύθμιση έχει δημιουργήσει. Σε έναν φορέα-δομή που λειτουργεί στο πλαίσιο της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης όλοι έχουν το ίδιο δικαίωμα και την ίδια αξίωση να συνδιαμορφώνουν τους κανόνες και τη λειτουργία του χώρου και χαίρουν της ελευθερίας έκφρασης.

Οι στεγαστικές δομές δεν ανήκουν στις διοικήσεις αλλά στην κοινωνία, στους ασθενείς και τους λειτουργούς τους. Στην προκειμένη περίπτωση η αυθαιρεσία της διοίκησης να απολύσει έναν τόσο έμπειρο, αξιόλογο και αξιόπιστο λειτουργό- επαγγελματία είναι σκανδαλώδης. Το να μην ταιριάζει η χημεία τους δεν τους δίνει κανένα δικαίωμα να απολύουν και να στερούν από το «ΘΕΤΙΣ» και τους ασθενείς ένα τόσο σημαντικό για το χώρο συνάδελφο. Η προσωπική εμπάθεια των ανθρώπων της Διοίκησης για τον Αχιλλέα Βασιλικόπουλο, δεν τους άφησε το περιθώριο να προβλέψουν ένα χρονικό διάστημα προκειμένου ο συνάδελφος να αποχαιρετήσει ενοίκους και συνεργάτες, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις σε ολόκληρο τον Ξενώνα και τους ασθενείς, αδιαφορώντας για την αποσταθεροποίηση της θεραπευτικής λειτουργίας. Αν ρωτούσαν τους ασθενείς και τους εργαζόμενους στο «ΘΕΤΙΣ» τη γνώμη τους για την απόλυση αυτή θα άκουγαν ένα βροντερό όχι, γι’ αυτό υποθέτουμε δε ρώτησαν. Έδειξαν τα δόντια τους και μέσα από την παραδειγματική απόλυση δίνουν το μήνυμα σε όσους σκοπεύουν να διαφωνήσουν με την απόλυτη διοίκηση.

Καλούμε το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και το Δίκτυο «ΑΡΓΩΣ» να πάρουν θέση για την απόλυση αυτή και να την εκφράσουν δημόσια.

Το Σωματείο Εργαζομένων σε Φορείς Ψυχικά Ασθενών και Ευάλωτων Κοινωνικά Ομάδων (ΣΕΨΑΕΚΟ) θα εξαντλήσει κάθε νόμιμο και συνδικαλιστικό μέσο που διαθέτει αλλά και θα δημοσιοποιήσει τη σκανδαλώδη απόλυση που συνιστά συνδικαλιστική δίωξη, του μέλους του, Αχιλλέα Βασιλικόπουλου, και θα μαχηθεί μαζί με τα υπόλοιπα σωματεία, συλλόγους ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και υπέρ των δικαιωμάτων των ασθενών και των εργαζομένων.

Για το Δ.Σ. του ΣΕΨΑΕΚΟ

Η Πρόεδρος Ο Γραμματέας

Αγγελική Συλλιγαρδάκη Δημήτρης Ταγκλής

������ ����� ����������� ����� ��� ��� ������� ��� ������� ���� ����������.doc
����������� ����� ����������� ��� ��������� ����� � �����.doc
���������� ������� �� ��� ������� ��� ������� ��������������.doc

Ο Eduardo Colombo γεννήθηκε στην Αργεντινή το 1929. Σπούδασε ιατρική και στη συνέχεια εργάστηκε ως γιατρός σε νοσοκομεία αλλά και ως ψυχαναλυτής.

Έχει διατελέσει καθηγητής κλινικής και κοινωνικής ψυχολογίας καθώς και ψυχιατρικής στα πανεπιστήμια της Λα Πλάτα και του Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή.

Αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Κοινωνικής Ψυχιατρικής της Αργεντινής, με πληθώρα επιστημονικών δημοσιεύσεων.

Η πολιτική του διαδρομή ξεκινάει το 1945 ως φοιτητής, σε ένα ασταθές καθεστώς που για δεκαετίες ακροβατεί ανάμεσα στα πραξικοπήματα και την περονική «δημοκρατία».

Πρώτα συμμετέχει στο φοιτητικό κίνημα, στη συνέχεια στο εργατικό, σε μια περίοδο όπου οι ναυτεργάτες δίνουν ηρωικούς αγώνες, ενώ απ’το 1947 και ύστερα εντάσσεται στη F.O.R.A [Εργατική Ομοσπονδία της Περιοχής της Αργεντινής], την ιστορική αναρχοσυνδικαλιστική ομοσπονδία της Αργεντινής που παρά τις διαρκείς κρατικές απόπειρες απαγόρευσής της ανθίσταται επίπονα και επίμονα. Το 1949 φυλακίζεται για πρώτη φορά από το περονικό καθεστώς σε μια προσπάθεια καταστολής κάθε αντιπολιτευόμενης φωνής. Ο Κολόμπο θα συμμετάσχει σε κάθε εκδοτική και εν γένει θεωρητική προσπάθεια του αναρχικού κινήματος και τα σύντομα διαστήματα όπου αυτή δεν ήταν παράνομη θα είναι «υπεύθυνος σύμφωνα με το νόμο».

Ο Κολόμπο θα φυλακιστεί και άλλες φορές για την ενεργή υποστήριξη και συμμετοχή του στις απεργίες, αλλά και για την πολιτική του στράτευση.

Θα χάσει τη θέση του τόσο στο πανεπιστήμιο όσο και στο νοσοκομείο και θα αναγκαστεί να αυτοεξοριστεί στο Παρίσι, όπου και ζει από το 1970 και ύστερα.

Θα συνδεθεί αμέσως με το αναρχικό και αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα της Γαλλίας ενώ θα συνδεθεί με μακροχρόνια φιλία και με τον Κορνήλιο Καστοριάδη, γεγονός που αποτυπώνεται έντονα και στα κείμενά του.

Υπήρξε ενεργό μέλος της C.N.T της Γαλλίας ενώ συμμετέχει μέχρι σήμερα στο εκδοτικό της τμήμα στο Παρίσι. Από το 1974 μέχρι το 1978 υπήρξε μέλος της σύνταξης του περιοδικού La Lanterne noire, από το 1983 ως το 1986 του περιοδικού Volontà, και από το 1997 ως σήμερα του περιοδικού Réfractions.

Συγγραφέας πλήθους βιβλίων και άρθρων, επιστημονικών και πολιτικών, που εστιάζουν στην αναρχική θεωρία και στο αναρχικό κίνημα. Συνεχίζει να εργάζεται ως ψυχαναλυτής στο Παρίσι.

Στα ελληνικά κείμενα του έχουν κυκλοφορήσει από το περιοδικό Αυτονοmedia και τις εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα.

Από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες κυκλοφορεί το βιβλίο Αλλάζοντας Παράδειγμα, Αναρχισμός, κοινωνική υποxρέωση και καθήκον υπακοής, ενώ ετοιμάζεται και το Η Βούληση του λαού: Δημοκρατία και Αναρχία.

Στην Αθήνα θα μιλήσει στο Πολυτεχνείο, στην αίθουσα Γκίνη, στις 23 Απρίλη 2012 και ώρα 19:00 με θέμα Δημοκρατία και Αναρχία, Αυτονομία και Αντιπροσώπευση, καθώς και σε αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο που θα ανακοινωθεί σύντομα με θέμα Η ψυχανάλυση, το κοινωνικό και η αναρχία την Παρασκευή 27 Απρίλη.

CALL FOR PAPERS

3rd-5th September, 2012

***Deadline for abstract submissions extended to May 1st, 2012***

Registration Packages Now Confirmed (scroll down for more)
Full contact details for panel organisers available at: www.anarchist-studies-network.org.uk
If you have a paper that doesn’t necessarily fit in the advertised panel streams,
it will still be considered. See below for details.

We live in interesting times. The Arab Spring, Occupy X and anti-austerity protests are only the latest and most visible examples in a long tradition of grassroots social movements in which ordinary people create democratic alternatives to hierarchy and inequality. Here and everywhere, people are getting together and making connections between their own everyday experiences and wider patterns of relationships and power, official and unofficial. They (or we) are making connections with each other, personal and political. New patterns evolve as people experiment with different ways of organising, of relating, of connecting, of thinking. Scholars, artists and activists observe, theorise and participate in various ways, helping to make connections, both in social movements and in the movements of everyday life. Feminists, in particular, have foregrounded intersectional approaches to power, privilege and oppression. Race, class and gender; sexuality, ecology and (dis)ability; age, species and faith — each of these and more interconnect in numerous ways, both subtle and overt.

The Anarchist Studies Network is hosting a conference to acknowledge, celebrate and deepen these diverse efforts to understand and transform our world, our lives. We want this conference itself to be a space for making connections, both intellectual and personal. It will include a blend of more or less traditional panels, participatory discussions and experiential workshops, extended breaks and social events. This first call is an invitation to propose thematic streams, workshops or panel topics by those who are willing to take a role in organising them. Further calls will invite papers, participation, performance. We’re particularly keen to make connections across borders of identities, movements, disciplines and practices. We invite contributions from students, academics and unaffiliated researchers, activists and artists, health practitioners and care workers, trade unionists, community organisers and those without labels. Above all, we would like to nurture a convivial atmosphere in which to make connections with others, explore areas of both overlap and difference, create or simply meet, to learn and to share.

Our intention is for this to be a scholarly conference with a difference. Scholar means both student and teacher. By bringing together a diverse group of participants, who share in common a desire to learn and a commitment to acknowledging and creating alternatives to rigid hierarchies and exploitative relationships, we hope that each of us will have something to offer others and much to learn. The process of organising the conference is decentralised, with the conference initiators welcoming proposals from a diverse range of session organisers covering a wide variety of engaged and engaging topics. We also invite session organisers to consider playful, participatory and/or experimental panel and workshop formats. This might range from a traditional three paper panel followed by a discussion using alternative facilitation techniques (e.g., open space technology, fishbowl, or sitting in a circle with a facilitator) to more interactive workshop-style discussion or experiential sessions. Our intention is not to be transgressive for the sake of it, but to encourage a variety of methods in order to facilitate making connections.

20 Panel Streams and Workshops.
Please contact the conveners with your paper/presentation abstracts (full details on the ASN website).

‘No Master But God’? Exploring the Compatibility of Anarchism and Religion. Convener: Alex Christoyannopoulos

Anarchism and Non-Domination. Convener: Alex Prichard

A workshop on workable anti-work utopias (working title). Convener: Peter Seyferth

Anarchism in different national contexts. Convener: Mari Kuukkanen

Anarchism and other animals – making connections across species boundaries. Conveners: Erika Cudworth and Richard White

Connecting Anarchism and Critical Management and Organisation Studies. Conveners: Thomas Swann and Konstantin Stoborod

Anarchism & Autonomism. Convener: Stevphen Shukaitis

Real Democracy and the Revolutions of our Time. Conveners: Laurence Davis and Peter Snowdon

Anarchism and War. Convener: Pietro di Paola

On Violence. Convener: Mohamed Veneuse

Anarchism and Education. Convener: Peter Jandric

Re-imagining Anarchism in America: A Critical Perspective. Convener: Jorell Meléndez

Anarchism and Disability. Conveners: Steve Graby, Anat Greenstein, Jess Bradley

Is anarchism Western?: Anarchism and its challenges in a (post)colonial world. Convener: Gabriel Kuhn

Ontological Anarchism. Convener: Peter Hardy

Anarchist Publishing. Convener: Jason Lindsey

MethodBox Workshop. Conveners: Eleni Froudaraki and Isidora Ilic

***Other Sessions Confirmed***

‘Let’s Build it Together’: A Workshop on Protest Camps and Autonomous Politics Session Organisers: Anna Feigenbaum and Fabian Frenzel

Bodily Anarchy. Facilitator: Jamie Heckert

What now for workplace organising: Contemporary wobbly experiences. Convener, David Bailey

Film night and other social activities to be scheduled….

Nothing here that takes your fancy? Contact Chris Rossdale with your paper proposal for the open stream (C.Rossdale @ warwick.ac.uk ).

Registration options:
Registration fees:
Full waged: £68
Low-waged: £38
Unwaged: £10

Registration will open in early May. Please check the ASN website for regular conference updates.

The registration fee covers the costs for lunches, snacks and refreshments on Monday 3rd, Tuesday 4th and Wednesday 5th of September, and contributes towards venue costs and bursaries. Full travel and accommodation bursaries will be made available on the basis of need. On registration you will be asked to detail your requirements and to ensure you keep all your receipts.

Accommodation costs are not included in the registration fee. A number of accommodation options are available:

On campus, Royce Hall (all B&B)
http://www.lboro.ac.uk/services/campus-living/accommodation/halls/royce/
Single en suite £44
Standard single with shared bathroom £30

Premier Inn
http://www.premierinn.com/en/hotel/LOUBOR/loughborough
Single en suite £58 single occupancy based on B&B
Double en suite £66.25 double occupancy (B&B)

Ramada Inn
http://www.ramada.com/Ramada/control/Booking/property_info?propertyId=15797&variant=uk&brandInfo=RA
Single B&B £50
Single, room only £45
Double/twin B&B £65
Double/twin, room only £55

For more information, contact Alex Prichard: alprich[at]gmail.com

 Issue Editors: Stevphen Shukaitis and Abe Walker Deadline for submissions: November 30th, 2012. Workers’ inquiry is an approach to and practice of knowledge production that seeks to understand the changing composition of labor and its potential for revolutionary social transformation. It is the practice of turning the tools of the social sciences into weapons of class struggle. Workers’ inquiry seeks to map the continuing imposition of the class relation, not as a disinterested investigation, but rather to deepen and intensify social and political antagonisms. The autonomist political theorist Mario Tronti argues that weapons for working class revolt have always been taken from the bosses’ arsenal (1966: 18). But, has not it often been suggested, to use feminist writer Audre Lorde’s phrasing (1984), that it is not possible to take apart the master’s house with the master’s tools? While not forgetting Lorde’s question, it is clear that Tronti said this with good reason, for he was writing from a context where this is precisely what was taking place. Italian autonomous politics greatly benefited from borrowing from sociology and industrial relations – and by using these tools proceeded to build massive cycles of struggle transforming the grounds of politics (Wright, 2003; Berardi, 2009). Of these adaptations the most important for autonomist politics and class composition analysis is workers’ inquiry. Workers’ inquiry developed in a context marked by rapid industrialization, mass migration, and the use industrial sociology to discipline the working class. Workers’ inquiry was formulated within autonomist movements as a sort of parallel sociology, one based on a radical re-reading of Marx (and Weber) against the politics of the communist party and the unions (Farris, 2011). While the practitioners of workers’ inquiry were often professionally-trained academics – especially sociologists – its proponents argued their research differs in important ways from ‘engaged’ social science, and all varieties of industrial sociology, even if it there are similarities. If bourgeois sociology sought to smooth over conflicts, and ‘critical’ sociology to expose these same conflicts, workers’ inquiry takes the contradictions of the labor process as a starting point and seeks to draw out these antagonisms into the formation of new radical subjectivities. This is not to say that workers’ inquiry is an unproblematic endeavor. We remain skeptical that the weapons of managerial control can be cleanly re-appropriated without reproducing the very social world they were designed to take apart. For as Steve Wright argues, “the uncritical use of such tools has frequently produced a register of subjective perceptions which do no more than mirror the surface of capitalist social relations” (2003: 24). As the legacy of analytical Marxism reveals, imitation is never far removed from flattery, and at its worst moments, workers’ inquiry risks becoming its object of critique. To be fair there are disagreements among the proponents of workers’ inquiry over the limitations of drawing from the social sciences. But to continue the metaphor, like any potentially dangerous ‘weapon’, sociological techniques must be carefully examined, and when necessary, disabled. Today we find ourselves at a moment when co-research, participatory action research, and other heterodox methods have been adopted by the academic mainstream, while managerial styles like TQM carry a faint echo of workers’ inquiry. In the contemporary firm workers are already engaged in self-monitoring, peer interviews, and the creation of quasi-autonomous ‘research’ units, all sanctioned by management (Boltankski and Chiapello, 2005). Workers’ inquiry is now part of the accepted social science repertoire: its techniques no longer seem dangerous, but familiar, at least at the methodological level. The bosses’ arsenal now includes weapons mimicking the style, if not the substance, of workers’ inquiry. And as George Steinmetz (2005) has suggested, while blatantly positivistic research styles have fallen out of favor, this obscures the ‘positivist unconscious’ that continues to interpellate even apparently anti-positivist methodologies. The pioneers of workers’ inquiry argued researchers must work through/against the ambivalent relations of (social) science; now, there may be no other option. Wherever there are movements organizing and addressing the horrors of capitalist exploitation and oppression, the specter of recuperation is never far behind. The point is not to deny these risks, but to the degree such dynamics confront all social movements achieving any measure of success. It is by working against and through them that recomposing radical politics becomes possible (Shukaitis, 2009). Today workers’ inquiry remains, as Raniero Panzieri claimed (2006 [1959]), a permanent reference point for autonomist politics, one that informs continuing inquiries into class composition. With this issue we seek to rethink workers’ inquiry as a practice and perspective, and through that to understand and catalyze emergent moments of political composition. Contributors We invite papers that update the practices of workers’ inquiry for the present moment of class de-/recomposition. Can we develop, taking up Matteo Pasquinelli’s suggestion (2008: 138), a form of workers’ inquiry applied to cognitive and biopolitical production? The very possibility of a *workers* inquiry begs reconsideration when official unemployment figures drift toward 50% among sectors of the industrial working class. This issue picks up themes that developed in previous issues of ephemera inquiring into affective and immaterial labor (2007), digital labor (2010), militant research (2005), and the politics of the multitude (2004). We encourage submissions that draw upon this previous work, particularly on the politics of social reproduction. Recently, workers’ inquiry has proven its versatility through new applications and reconfigurations. Groups like Colectivo Situaciones (2011) and have used the practice of workers’ inquiry to analyze popular uprisings. Scholars have drawn from class composition analysis to explore areas such as cognitive labor (Brophy, 2011; Peters & Bulut, 2011), citizenship and migration (Papadopoulos et al, 2008; Barchiesi, 2011), and finance (Marazzi, 2008; Mezzadra and Fumagalli, 2010). Militant research collectives such as Kolinko (2002), Team Colors (2010), and the Precarious Workers Brigade (2011) have employed workers’ inquiry to intervene composition of social movements and labor politics. We are particularly interested in research that expands and/or deconstructs the project of workers’ inquiry, or that transposes workers’ inquiry onto unconventional terrain such as archival research and cultural studies. Additionally, we encourage contributors to include a substantial reflection on method, possibly addressing some of the tensions outlined above and engaging with recent debates about method and measure. Deadline for submissions: November 30th, 2012. Please send your submissions to the editors. All contributions should follow ephemera guidelines – see stevphen Abe Walker: awalker http://www.ephemeraweb.org/ We're also interested in putting together a panel on this theme for the Historical Materialism conference in London in November (information here: http://www.historicalmaterialism.org/conferences/annual9/call-for-papers), particularly with people who plan to submit a piece for this issue. If you are interested in this please contact Stevphen by April 20th. References Barchiesi, F. (2011) Precarious liberation: workers, the state, and contested social citizenship in postapartheid South Africa. Albany: SUNY Press. Berardi, F. (2009) Precarious rhapsody: semiocapitalism and the pathologies of the post-alpha generation. London: Minor Compositions. Boltanski, L. and E. Chiapello (2005) The new spirit of capitalism. London: Verso. Brophy, E. (2011) “Language put to work: cognitive capitalism, call center labor, and workers inquiry,” Journal of Communication Inquiry. Volume 35 Number 4: 410-416. Colectivo Situaciones (2011) 19&20: notes on a new social protagonism. Brooklyn / Wivenhoe: Minor Compositions. Farris, S. (2011) “Workerism’s inimical incursions: on Mario Tronti’s Weberianism,” Historical Materialism Volume 19 Number 3: 29-62. Kolinko (2002) Hotlines. Berlin: Kolinko. Available at www.nadir.org/nadir/initiativ/kolinko/lebuk/e_lebuk.htm Lorde, A. (1984) “The master’s tools will never dismantle the master’s house,” Sister outsider: essays and speeches. Berkeley: The Crossing Press: 110-114. Marazzi, C. (2008) Capital & language: from new economy to war economy. New York: Semiotexte. Mezzadra, S. and A. Fumagalli (Eds.) (2010) Crisis in the global economy: financial markets, social struggles, and new political scenarios. Los Angeles: Semiotexte. Panzieri, R. (2006 [1959]) “Socialist uses of workers’ inquiry.” Available at http://www.generation-online.org/t/tpanzieri.htm. Papadopoulos, D., N. Stephenson, and V. Tsianos (2008) Escape routes: control and subversion in the 21st century. London: Pluto Press. Pasquinelli, M. (2008) Animal spirits: a bestiary of the commons. Rotterdam: NAi Publishers. Peters, M. & E. Bulut, Eds. (2011) Cognitive capitalism, education and digital labor. New York: Peter Lang. Precarious Workers Brigade (2011) Surviving internships: a counter guide to free labor in the arts. London: Hato Press. Shukaitis, S. (2009) Imaginal machines: autonomy & self-organization in the revolutions of everyday life. Brooklyn: Autonomedia. Steinmetz, G. (2005) “The genealogy of a positivist haunting: comparing pre-war and post-war U.S. sociology” boundary 2 Volume 32 Number 2: 109-135 Team Colors (Eds.) (2010) Uses of a whirlwind: movement, movements, and contemporary radical currents in the United States. Oakland: AK Press. Tronti, M. (1966) Operai e capitale. Torino: Einaud. Wright, S. (2003) Storming heaven: class composition and struggle in Italian autonomist marxism. London: Pluto Press.

Teoría y Crítica de la Psicología 2 (2012)

Psicologización, institucionalización y estigmatización

(Annual Review of Critical Psychology en español)

La psicologización y la construcción del sujeto político como un objeto vulnerable

Kenneth McLaughlin (Reino Unido)

La regulación jurídica de las profesiones sanitarias en el Estado Español: una vía de acceso a las inflexiones contemporáneas de los procesos de psicologización

Roberto Rodríguez López(España)

La psicologización del trabajo: la desregulación del trabajo y el gobierno de las voluntades

Eduardo Crespo y Amparo Serrano Pascual (España)

Más allá de la psicologización: estigmatizaciones naturalizadoras individuales y colectivas

Rafael González Fernández (España)

Je te mathème! O sobre la des-psicologización del amor

Carlos Gómez Camarena (México)

¿Por qué encerrados? Saberes y prácticas de niños y niñas institucionalizados

Jorgelina Di Iorio y Susana Seidmann (Argentina)

Psicología crítica y crítica de la psicología

¿Qué psicología para la cultura de consumo?

Luis Gregorio Iglesias Sahagún (México)

El capitalismo neoliberal y su sujeto

Raúl Albino Pacheco Filho(Brasil)

Conciencia, vida cotidiana y alienación: Una interpretación a partir de la psicología social y del marxismo

Fernando Lacerda Júnior y Raquel Souza Lobo Guzzo (Brasil)

Foucault, el poder y la psicopatologización de las mujeres: coordenadas para el debate

Otomie Vale Nieves (Puerto Rico)

Aproximación Crítica a la Enseñanza de la Psicología de la Personalidad

Manuel Llorens (Venezuela)

Antena detectora de naturalizaciones acríticas

El año de publicación y la mala memoria de la psicología

David Pavón Cuéllar (México)

Coyunturas

(indignación en la Facultad de Psicología de la Universidad Michoacana)

La indignación y la función política de la psicología

Rigoberto Hernández Delgado (México)

Del derecho a la indignación

Mario Orozco Guzmán (México)

Una ocurrencia social

Erik Avalos Reyes (México)

La “indignacción”como proceso aislante de la homogenización del estudiante

Edgar Miguel Juárez Salazar (México)

Nuestra psicología y su indignante complicidad con el sistema: doce motivos de indignación

David Pavón Cuéllar (México)