Μας πιάσανε! Η ντροπαλότητα στις ψυχικές ασθένειες!

… θεωρούνταν κάποτε απλά εσωστρεφείς. Αλλά ποτέ ψυχικά ασθενείς. Η ντροπαλότητα ήταν κάτι που το εκτιμούσαν οι άνθρωποι. Όμως, σήμερα πια δεν είναι αυτό που ήταν άλλοτε. Είναι μια ασθένεια. Και οι ψυχίατροι τής έχουν δώσει ένα σωρό νέα ονόματα- «κοινωνικό άγχος», «διαταραχή αποφυγής», σχεδόν τόσα όσα και οι ασθενείς που οι ψυχίατροι λένε πως πάσχουν από αυτήν.

Αν πάσχουμε…… όμως σήμερα πραγματικά από κάτι, είναι κυρίως από έναν πληθωρισμό διαγνώσεων και φαρμάκων. Το ψυχιατρικό επάγγελμα έχει κολλήσει την ταμπέλα της «διαταραχής» σε ένα σωρό συναισθηματικές εκδηλώσεις που άλλοτε θεωρούνταν απόλυτα φυσιολογικές. Έτσι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι θεωρούνται ψυχικά ασθενείς. Μια έρευνα υποστηρίζει ότι οι μισοί άνθρωποι θα προσβληθούν από κάποια ψυχική νόσο στη διάρκεια της ζωής τους. Μια άλλη ότι το 10-20% των νέων πάσχουν από διαταραχές συμπεριφοράς. Βρετανική έρευνα υποστηρίζει ότι ένα στα δέκα παιδιά έχει συγκινησιακά προβλήματα και διαταραχές συμπεριφοράς. Σε ολοένα και περισσότερους νέους χορηγούνται αντικαταθλιπτικά και άλλα φάρμακα, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Όμως, ο Κρίστοφερ Λέιν, καθηγητής της ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, πιστεύει πως αυτή η εικόνα δεν είναι πραγματική. Στο βιβλίο του «Ντροπαλότητα» δείχνει πώς το «Διαγνωστικό και στατιστικό εγχειρίδιο των ψυχικών διαταραχών», που είναι το ευαγγέλιο του ψυχιατρικού επαγγέλματος σε όλον τον κόσμο, κατέληξε να είναι σήμερα, από ένα μικρό βιβλιαράκι τη δεκαετία του 1980, ένας ογκώδης τόμος με εκατοντάδες νέα και αόριστα σύνδρομα. Η Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση πρόσθεσε σε αυτό το εγχειρίδιο την «κοινωνική φοβία», τη «διαταραχή αποφυγής» και άλλα παρόμοια, χαρακτηρίζοντας σχεδόν ως ψυχωσική την ανάγκη ενός ανθρώπου να θέλει να είναι απόμακρος ή απλώς μόνος. Στις πεντακόσιες σελίδες αυτού του εγχειριδίου, η ντροπαλότητα παρουσιάζεται σχεδόν το ίδιο απειλητική όσο και η κατάθλιψη, μια «αρρώστια» για την οποία γράφονται στις ΗΠΑ 200 εκατομμύρια συνταγές κάθε χρόνο.

… συνέπεια από αυτή την κατάσταση είναι πως το εύρος αυτού που λέμε «υγιής συμπεριφορά» περιορίζεται διαρκώς. «Οι ιδιοτροπίες μας και οι παραξενιές μας έχουν γίνει προβλήματα που περιμένουν από εμάς να τα φοβόμαστε και να τα διορθώνουμε με φάρμακα», λέει ο καθηγητής Λέιν. «Δεν είμαστε πια πολίτες που δικαιολογημένα ανησυχούμε για τον κόσμο μας, που μερικές φορές θέλουμε να μένουμε μόνοι. Στις σχέσεις μας βλέπουν χρόνιο άγχος, διαταραχή προσωπικότητας. Στη μοναξιά μας, ήπια ψύχωση. Στην αντιγνωμία μας, αντιδραστική διαταραχή. Στη στενοχώρια μας, χημική ανισορροπία που πρέπει να θεραπευτεί με φάρμακα».